bazen güne bağdat caddesi’nde başlayıp, adım adım istanbul’da devam edip yani otobüsle kadıköy oradan vapur oradan yürüyerek bir yerler ya da otobüsle gene okul, ortaköy, belki taksim’e uğrayıp, bazen şu veya bu sebeple muhtelif semtlere uğrayınca insan ortalama bir kasabada yaşayan insandan çok daha fazlasını görüyor.

istanbul deyince, memleketin bir özeti gibi. memleketin kentlerinde ne varsa burada var, çoğu zaman daha fazlası da.

öyle bir hayata uyanıyorum ki bazen, bir bakmışsın takım elbiseler içerisinde, çevrede önemli adamlar, bazen bir bakan bir büyükelçi, resepsiyondayız üzerimde bir takım elbise, sizli bizliyiz. sonra bir gece yağmurun altında paçalarım çamurlu, yağmura inat mangal yakmaya çalışırken sığınacak bir ağaç aradığım insanlar; mahallenin DVDcisi, torbacısı, köşedeki büfenin komisi.

sonra bir gün ilerlemek bilmeyen bir trafikte bir takside şoförle konuşurken ya da dilini bilmediğimiz insanlarla ateş yakmaya çalışırken bir yerde.

insanlar, 100lercesi. yahu bu insanlarla ilgili kafamda tutmaya çalıştığım notları bir yere yazsam dedim, kafam biraz boşalır, yenilerine yer kalır.

ama nasıl?

nasıl?