türk telekom’da telefon için başvuru yaparken veznede bir adam, veznedara derdini anlatmaya çalışıyordu.
- tüm param bu, hepsi bu. annem öldü benim, tüm param bu.
- tamamla da gel, diyordu veznedar. sesi kayıtsızdı. insafsızdı.
-annem öldü benim, diyordu adam. başka bir cümleye ihtiyaç duymaksızın. “annem öldü benim”. tekrarlıyordu adam, sıradanlaşmıştı cümlesi.
“annem öldü benim” dolandı binanın ve salonun içinde, [...]
türk telekom’da telefon için başvuru yaparken veznede bir adam, veznedara derdini anlatmaya çalışıyordu.
- tüm param bu, hepsi bu. annem öldü benim, tüm param bu.
- tamamla da gel, diyordu veznedar. sesi kayıtsızdı. insafsızdı.
-annem öldü benim, diyordu adam. başka bir cümleye ihtiyaç duymaksızın. “annem öldü benim”. tekrarlıyordu adam, sıradanlaşmıştı cümlesi.
“annem öldü benim” dolandı binanın ve salonun içinde, başka bir fiile gerek duymaksızın. “çay” diyordu, belli ki çay içmek için para istiyordu, elindeki -dediğine göre- son ve tüm parasını tutuyordu, kaybetmekten korkmaksızın, sallayarak.
“çay”
elim cebime gitti, içerideki elli kuruşu çevirdim parmaklarımın arasında, beni çağırdılar içeriden.
sayıklıyordu adam. “annem öldü benim”.
“çay”
çay parası istiyordu adam, elli kuruş belki.
mutlu olurdu çay içse, belki.
kimsenin eli gitmedi cebine, elli kuruş elimdeydi. insafsızdık bizler, türk telekom’daki insanlar. insafsızdım.
“annem öldü benim” diyordu adam, vurgusu “annem”deydi cümlenin.
2 Yorumlar
cok etkiliyici bence bu yazı, 2 kere filan okudum sadece -ki cokça okuma alışkanlıgım var durup durup aynı şeyleri okurum- her seferinde ne hissedecegini bilemez bir hale bürünüyorum ama şimdi istek üzerine bakarken birden “çay”a takıldı gözüm ve kendimden utandım : http://alfavebeta.blogspot.com/2007/10/kzerkek_27.html .. ben boyle bir insan degilim esasında.
keşke onu mutlu edebilecek bir para verseydin. Tüm yazıların için seni kutluyorum.